شهیدآخرالزمان

شرح آن یاری که او را یار نیست...

محب شهدا — Fri, 27 Apr 2012 13:03:14 GMT

گاهی روزها وحس وحال هایی هست که هیچ گاه از قبل تجربه ای ازاین قبیل احوالات نداشته ای....

ماه هاست که ماتم.ماه هاست که زود بغض می کنم واشکهایم جاری میشوند.ماه هاست که دلم سفر،رفتن،پریدن می خواهد،ماه هاست که پشت سر هم برایم نشانه می آید.ماه هاست که منتظر اتفاقم.اتفاقی که خیلی ها بشارتش را به من داده اند.اتفاقی که نمی دانم چیست.می دانم که ختم به خلاصی و رهایی از این همه هم وغم می شود.

ماه هاست که از خواب وخوراک افتاده ام وهرکس که مر ا می بیند می فهمد که دیگر آن آدم سابق نیستم.می فهمد که پریشان ومضطر وسرگشته ام...

هرکس به فراخور شناختی که از من دارد.گمان وپیش فرض هایی از خود تراوش می کند .حال آنکه هیچ کس جز خدا ومادرم حضرت زهرا،نمی دانندکه چه در دل وسر من می گذرد...

فاطمیه تمام شد اما در دل من هنوز خیمه عزا برپاست.این فاطمیه بسیار عجیب بود.پراز تلنگر ونشان های تکان دهنده بود.هرروز وهرشب پیغامی از مادر می رسید که هوایت را دارم وتنهایت نگذاشته ام...اما حالا که پرچم های سیاه جمع شده ،من تازه عزاداری ام شروع شده.غم بی مادری ام تازه آغاز شده...حالا در دل من فاطمیه وحسینیه ومهدیه ،همه باهم جمع شده اند.

دلم می خواهد نه حرف بزنم ونه حرفی بشنوم.دلم فقط سکوت می خواهد...

این روزها دوستان وآشنایان از مکه وکربلا وقم وگلزار علی بن جعفر وکهف الشهدا و...تماس وپیامک می زنند که به یادت ودعاگویت هستیم...

انگار کل عالم وآدم فهمیده اند که چقدر مضطرم...چهلم شهید رحیمی ،گفتگوی با مادر شهید وصحبت های آن شبشان که گفتند :ما همیشه تورا دعا می کنیم.اجرت با حضرت زهرا.خدا خیرت بدهد که یادپسرم را زنده نگه داشتی واز او نوشتی.

شب های خادمی در مسجد فاطمة الزهرای دانشگاه لرستان.عهدهایی که بچه ها با حضرت زهرابستند ونوشتند ودرآن جعبه سبز ریختند.وآن کاغذی که خانمی که نمی شناختمش اما خطاب به حضرت زهرانوشته بود:مادر !می دانم که امشب به مجلس ما آمدی.بی بی جواب همه خدّام را بده،حاجت خانم فلانی را هم بده.ومن چقدر جا خوردم که یک نفر در آن لحظات استجابت دعا،به جای اینکه برای عزیزانش دعا کند.نام مرا برده بود.کسی که من نمی شناسمش.ونامش را نمی دانم.

یا غوث الملهوفین!

-دارم هلاک میشوم.وای مادرم...

حرم عشق کربلاست و چگونه در بند خاک بماند
آنکه پرواز آموخته است و راه کربلا می شناسد
و چگونه از جان نگذرد آنکس که میداند جان بهای دیدار است

-سید شهیدان اهل قلم شهید آوینی

در این کوله پشتی غم آورده ام....شهادت کجایی کم آورده ام....

شرمنده محبت همه دوستانی هستم که آمدندوابراز محبت کردند ووبلاگ شهید آخرالزمان را به سینه وبلاگ هایشان سنجاق زدند.انشالله جبران می کنم.کمی فرصت می خواهم.

بیاییدبرای هم دعا کنیم.

دیگراین خانه مرا تنگ بُوَد...

محب شهدا — Mon, 2 Apr 2012 01:26:22 GMT

هر روز...

هرعید...

هرسال که می گذرد ...

بیشتربه این باور

به این یقین می رسم که من...

آری همین انسان در بندوحصارِ تن...

برای این دنیا...

این لذت های پوچی که حقیقتا"برای من هیچ لذتی ندارند ...

ساخته نشده ام....

مرغ باغ ملکوت نیستم اما...

منزل ومامن وقرارگاهم هم اینجا نیست...

پرازسوال نپرسیده ام؟؟؟

خدا کجای زندگی این آدمهاست؟؟؟

این دل هایی که از خدا غافلندمی خواهند در کجای این کره ی خاکی،

سراغ وردّ ونشان آرامش را پیدا کنند؟؟؟

حرف ها ودردهایم بسیارند اما...نمی شود.نمی توانم.انگار هیچ کلمه ای آنطور که باید،

نمی تواندمقصود ومطلوب مرا به گوشِ فهمِ مخاطبانم ، برساند...

چقدر این جمله حاج ابراهیم همت الان به دلم می نشیند:

من از دنیای ظاهرفریب مادیات وهمه آنچه که از خدا بازم می دارد متنفرم....

گاهی دلم می خواهد با صدای بلندفریاد بزنم:

یا حضرت عزراییل ادرکنی...

اگرمقصد پرواز است،قفس ویران بهتر ،پرستویی که مقصد را درکوچ می بیند.

از ویرانی لانه اش نمی هراسد...سید مرتضی آوینی

دردنوشت:این روزها عجیب سخت می گذرد...

سخت وتلخ.چیزی میان برزخ بلاتکلیفی...

فاطمیه نزدیک است...

هم خودم باور دارم وهم اطرافیانم نشانه هایی دیده اند که این فاطمیه باتمام فاطمیه های گذشته تفاوت دارد...

این روزها اطرافم نشانه ها وامتحانات عجیبی می بینم.کاش ظرف وجودم به بزرگی این

مظروف ها،قد بدهد...

سفرمشهدی درپیش است اماشاید بخاطر اینکه کارهای هیات زمین نماند،نروم وبمانم.

نمی دانم.این روزها هیچ نمی دانم....تایار که را خواهد ومیلش به چه باشد...

یافاطمه روزحشر، ستاری کن...دل سوختگان را زکَرَم یاری کن

ما به همه گفته ایم که با زهراییم...تو نیز بیا و آبروداری کن.

ببخشید که اولین مطلبم تلخ ترینش شد.عفوبفرمایید.نیستم تا از چشمه کلامتان سیراب شوم...التماس دعای شهادت...

ایام خوش آن بود که با دوست به سر شد...

محب شهدا — Thu, 15 Mar 2012 18:51:16 GMT

حسینیه حاج همت در دوکوهه

قبرهای دست ساز شهدا در کنار حسینیه گردان تخریب دوکوهه

غروب طلاییه...

طلاییه،

یادمان شهدای گمنام طلاییه

شلمچه،غروب شلمچه،قرعه کشی برای سفر کربلا...

مراسم وداع با شهید حجت رحیمی...

شب آخر اردو...

شب شلمچه...

لحظه وداع...

این دولنوشته را هم بخوانید

فرصت گذشت وحرف دلم ناتمام ماند...

محب شهدا — Wed, 14 Mar 2012 13:52:23 GMT

یکسال هم گذشت...

یکسال بدون او گذشت...

هان ای نفس سَرکِشم...

می خواهم تو را به پشت میز محاکمه بکشانم...

بمیر، پیش از آنکه بمیری...

امسال چقدر به امام غریب ومنتظرت ،حواست بود...

به اویی که چشم بینای خداست "عین الله ناظرة "واز پیدای وپنهانت باخبر است.

در این365 روز ،یک لحظه به اونگاه کردی؟

کور باد چشمی که صبح از خواب برخیزد وامام زمانش را نبیند/آیت الله قاضی

می دانی در تمام لحظات ارتکاب گناه،داشت با چشمی خیس وغمبار نگاهت می کرد؟

ای نفس!

یکسال به مرگ

به ظهور

به قیامت

به روز حسرت

روز حساب

نزدیک تر شدی...

به خدا

به امام زمانت

چطور؟؟؟؟؟

خدایا !امسال هم گذشت

نکند تو از من وقصورات ومعصیت هایم نگذشته باشی...

مزرع سبز فلک دیدم وداس مه نو

یادم از کِشته ی خویش آمد وهنگام درو

پی نوشت:از سویدای دل آرزو می کنم، دردقیقه90 سال 90،برسیم به آنچه که تا کنون نرسیده ایم...همه ی تلخی های این یکسال را برمن ودلسوخته ام ببخشید وحلال بفرمایید.

لحظه سال تحویل به یاد همه باشیم وبرای هم دعا کنیم...

یا مقلب القلوب والابصار

یامدبر لیل والنهار

یا محول حول والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

......

دردنوشت:امروز24اسفند ،روزتولد شهید حجت رحیمی است.آقاحجت تولدتان مبارک...

ببخش که هدیه ای در خور شما ندارم.اما در عوض چشم به کَرَم ومهمان نوازی شما دوخته ام.

برادر!برایم دعا می کنی؟

ای دوست قبولم کن وجانم بستان

محب شهدا — Sun, 11 Mar 2012 12:18:44 GMT

چه می فهمیم شهادت چیست مردم

شهید وهم نشینش کیست مردم

تمام جستجومان حاصلش بود

شهادت اتفاقی نیست مردم

در مرز جنون ایستاده ام...

ازروز پنج شنبه تا به امروز،تا بدین لحظه ،نمی دانم خوابم یا که نه تازه از خواب بیدار شدم...

این اردو،این سفر راهیان...

چقدر عجیب بود...

چرا میان آن همه کاروان باید ما،

ما کاروان دانشگاه لرستان در سالروز شهادت حاج محمدابراهیم همت در طلاییه باشیم.

در طلاییه که فاصله اندکی تا جزیره مجنون؛محل عروج حاج ابراهیم، دارد...

چرا باید ما شهید بدهیم...

چرا باید ما شهید ببینیم..

ما شهید ندیده ها...

چرا میان آن همه اتوبوس باید اتوبوسی که آن روز صبح منی که برای اولین بار به آنجا رفتم تا به عنوان راوی در آن اتوبوس باشم...

باید آن اتوبوس با شهید حجت رحیمی برخورد کند...

چرا باید میان آن همه دختر ؛من باید خانم ها را آرام می کردم وتسلی شان می دادم.

چرا من؟؟؟؟؟

چرا باید درست چند ثانیه قبل از تصادف،من او را از پشت شیشه ی اتوبوس ببینم وبعد از دیدن آن لبخند وچهره نورانی ونگاهی که معلوم نبود به کجا خیره شده وچه را دارد می بیند ،باخودم بگویم :خدایا چقدر چهره بعضی ها نورانی است وشبیه به شهدایند...

-دارم دیوانه می شوم....

درست چند ثانیه بعد از این فکر من...صدای ترمز ماشین وبعد دنده عقب وجیغ بچه ها....

وای ...

وای برمن...

اتوبوس ما به شهید حجت برخورد کرد وبعد هم لاستیک های ماشین از روی بدن ضعیف وظریف او رد شد...

ماتم برده بود...تا به امروز سابقه دیدن اینچنین صحنه ای را نداشتم.بهتر بگویم نداشتیم....

همه گریه می کردند اما من فقط ماتم برده بود.منتظر بودم هر آن شهید رحیمی از روی زمین بلند شود اما وقتی دیدم که چطور خون از زیر بدنش بیرون می زند وبر روی آسفالت خیابان می ریزد فهمیدم که چه بر سرمان آمده...

داشتم خانم ها را آرام می کردم ناگهان از زبانم این جمله خارج شد:"بچه ها!آرام باشید وفقط به آن لحظه فکر کنید که حضرت زینب در تل زینبیه دید که چه در گودال قتلگاه می گذرد وبرادرش چگونه بر زمین افتاده وفریاد رسی ندارد."

ودرست همان لحظه بغض تلخم شکست وصدای هق هق من ودیگر خانم ها به آسمان بلند شد...

من دیدم ...دیدم که وقتی او به زمین افتاد حتی یک ماشین هم نگه نداشت که او را به بیمارستان برساند.دیدم که دوستانش ؛همه آقایان کاروان ما.همه ی 9اتوبوس ماآمدند ودور وبر او را گرفتند وهرکس می خواست کاری وکمکی کند اما نمی شد که به او دست زد...برادرش نبودند اما عین برادر برایش بیقراری می کردند ودر حدجنون بودند...

او امام حسین نبود امایادم آمد زمانی که آقا در گودی قتلگاه بر روی زمین افتاد آشنایی به سراغش نیامد. یکی آمد انگشتر ببرد ووقتی دید که انگشتربیرون نمی آیدانگشتر را با انگشت برد.ویکی آمد خنجر را روی حنجر بگذارد وسر را ببرد وپاداش بیشتری بگیرد وخبری از عباس وحر وعلی اکبر نبود....

من حضرت زینب نبودم اما باید زیر بغل بچه هارا می گرفتم.آن روز ما بودیم وآنها راآرام می کردیم اما در کربلا هیچ کس نبود خانم را آرام کند وبرعکس او باید رباب وسکینه وباقی را آرام می کرد...

راننده ما یزیدی نبود اما نمی دانم چگونه شد که با آن لاستیک های مهیب وسنگین از روی پیکر او رد شد...همانطوری که سم اسب از روی پیکر ارباب وشنی تانک های عراقی در هویزه از روی بدن شهید علم الهدی و دوستانش رد شدند...

من مجبور بودم بچه ها را آرام کنم وبعد هم خودم از کنار خون برادرم رد شوم.همانطور که بی بی زینب از کنار گودال گذشت .مجبور بود.مجبورش کردندکه بگذردتا به سوی شام وکوفه او را به اسارت ببرند...

وای امان.

وای امان از دل زینب

من دیدم پیکر برادر شهیدم را. وقتی می خواستند او را بر روی برانکارد بگذارند.من دیدم شکم پاره پاره شده اش را....آن صحنه های سهمگین یادم نرفته....

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود...

خدا رحم کند به دل مادر وخواهرآقا حجت....

من .ما.خواهرش نبودیم اما...

به یکی از مسئولین خانم که در آنجا خادم بود گفتم.گفتم اگر روزی بر حسب تقدیر شما خواهر شهید رحیمی را دیدید به او بگویید:خانم رحیمی شما نبودیدکه ببینید وچه خوب هم که نبودید وندیدیداما دختران کاروان دانشگاه لرستان برای برادرتان خواهری کردند وعین برادراز دست داده ها برای برادرتان زجه می زدند واشک می ریختند .چقدر از دخترانمان که غش نکردند وبی حال بر زمین نیافتادند...

پسرانمان که هنوز مبهوتند...

دوستانش می گفتند .می گفتند که در طلاییه عین انسان های تشنه وسرگردان مدام از این سو به آن سو می رفت .این را همه کاروان ماهم دیده بودند.به آنها گفته بود: من دیگر با شما نخواهم بودوبه زودی از شما جدا می شوم.

شب شهادتش بااینکه به شدت دندان درد داشت اما گفت: باید بیدار بمانم وصوت مربوط به شلمچه را برای زائران آماده کنم .به بچه ها بگویید شلمچه یاد من هم باشند...

ما رفتیم شلمچه اما آقا حجت با ما نبود.نه.بود.او با ما بود...با ما هست به بچه های کاروانمان

می گفتم که شهید حجت رحیمی ،حجت را بر ما تمام کرد.تا به امروز جاهل قاصر بودیم.نفهمیدم.

نمی دانستیم.اصلا" شهید ندیده بودیم اما از پنجشنبه صبح.ساعت 8که دیدم ...آنچه را که باید

می دیدیم دیگر از ازاین تاریخ به بعد هرچه کنیم جاهل مقصریم وباید جواب پس دهیم.

دیگرجای هیچ عذر وبهانه ای نیست.عذری نداریم که بگوییم...

از الان به بعد همه دختران ما خواهر شهیدند وپسرانمان برادر شهید...

دارم دیوانه می شودم.تصویر آن آخرین لبخندش تا عمر دارم فراموشم نمی شود...

در روزهای آخر حیات خاکی اش دوستانش عکسی از او گرفتند وگفتند اقا حجت چهره ات خیلی نورانی شده.شبیه شهدا شده ای...

عکس را گرفتند وخودش رفت بالای آن نوشت: شهید حجت رحیمی...

-شهدا !می گویند اگر به بازار رفتی ودیدی که دو گدا کنار هم نشسته اند یا به هیچ کدامشان کمک نکن یا به هردویشان یاری برسان.چون اویی که کشکول وکاسه گدایی اش پر نشده.دلش می شکند .دلش می شکند که چرا به من نگاهی وکمکی نکرد .حتما" من گدای خوبی نبودم...

شهدا !چرا فقط شهید رحیمی .چرا ما.چرا من نه؟مگر ما آدم نیستیم.مگر ما دل نداریم وتشنه نیستیم؟چرا خریداری برای ما پیدا نمی شود...

چرا درست روز پنچشنبه.روزی که در شبش همه شهدادر کربلا مهمان ارباب هستندباید او، در دقایق آخر هفته خودش را به آن مهمانی عظیم برساند...

چرا من نمی رسم.شهدا مگر بدها دل ندارند؟؟؟

تصویر افتادن وبه خاک وخون کشیدنش یک لحظه از جلوی چشمانم دور نمی شود.یک چشمم خون است وچشم دیگرم اشک...من نشنیده ها را دیدم.

ازآن روز به بعد روضه حضرت زینب را بهتر وبیشتر می فهمم.

وای چقدر مسئولیتم سنگین شده.باید راوی برادر شهیدم باشم.نباید که بر روی خون او پا گذارم.ننگم باد اگر بخواهم فراموش کنم او را،هدفش،مقصدش را...

قسمت مباد به فتوای نام ونان

مشغول آب ودانه بگردد کبوترم

ای آسمانیان که زمین جایتان نبود

مانده است خاطرات شما لای دفترم

باشد حرام شیر حلالی که خورده ام

روزی اگر زخون شما ساده بگذرم...

شهید حجت رحیمی !

شهیدی که تنهایکسال از من بزرگتر بودی واما حالا هزار سال جلوتر افتادی.

این بار با تو می گویم.شهید همسفر نیمه راهمان...

دستی ،دعایی،نگاهی،صدایی،این بار تو ثابت کن که سواره از حال پیاده خبر دارد.

یعنی می شود روزی من از خادم الشهدایی به مقام شهیدان برسم....

تو همان خادم الشهدایی که شهید شدی.

برای من وگرفتاری وبلاتکلیفی وآشوب این روزهایم دعا میکنی...

دارم از پا می افتم.

هل من ناصر ینصرنی...

.......................

هدیه به روح پاکش صلوات

آن مرغ خوش آواز چه زیباست به پرواز مبهوت منم،خیره دراو ،چشم ودهن باز

بر خاک منم دلبسته ودر بند حصاری در حسرت پرواز وسراپاهوس وآز

گر آلت پرواز به من نیست عجب نیست مرغ قفسم،نیست مرا عادت پرواز

اگرمی خواهید بیشتر بدانید وبیشتر بسوزییدبه اینجا بیایید

این هم دلنوشته ها ودست نوشته های شهید حجت رحیمی

واین هم وصیت نامه اش